Verhaaltje!

 dit hoofdstuk heb ik geschreven toen ik 10 was,
ik hoop dat je het leuk vind, binnenkort komt deel 2.

 

Hoofdstuk 1.


Stephanie Janssen komt gapend de keuken in.

''Goedenmorgen moeder.'' Stephanie ploft op de stoel neer en zucht. Weer een saaie schooldag vandaag. Maar dan bedenkt ze iets, ze gaan vandaag op schoolreisje! ''Mama, we gaan vandaag op schoolreis ik moet me aankleden. Maak jij mijn brood alsjeblieft?'' Ze kijkt haar moeder smeekend aan. ''Jaja, maar het is pas kwart voor acht. Je hoeft pas om kwart voor negen op school te zijn.'' Maar Stephanie is de trap al opgestormt. Wat kan haar het ook schelen, ze moet naast Wendy zitten, ze hadden beloofd extra vroeg op school te zijn. ''Zo, klaar,'' mompelt ze.

Ze dendert weer naar beneden en propt het brood in haar mond. ''Nou nou, kan het wat rustiger schat. Je hebt de tijd.'' Stephanie schud haar hoofd. Ze doet wel langzaam als ze naar school te fietst. ''Wat is dat nou?'' Ze ziet een beestje in de bosjes zitten. Ze springt van haar fiets en verstopt zich achter een boom.

Het beestje springt op en neer en jankt.

Stephanie sluipt er heen en …... HEBBES!

Ze bekijkt het dier goed, ooh, het is een puppy. ''Wat doe jij nou hier, wie is je baasje?''

Ze loopt de dijk weer op en doet het dier in haar fietstas met een 1 klepje open. ''Ik neem je mee naar school, dan gaan wij gezellig met zijn tweeen op schoolreisje oke?'' Stephanie glimlacht en zet haar tocht voort. Als ze op school komt is het al vijf over half negen. ''Ooh nee, iedereen zit al in de bus!'' Ze probeert haar fiets tussen de andere te wurmen en stopt de puppy in haar tas. Een klein stukje van d'r rits laat ze open. Ze rent naar de bus en kan nog net erin springen. ''Mevrouw Janssen, nog net op tijd.'' Juffrouw Kimberly wijst met haar vinger naar de plekken. ''Gauw gaan zitten.'' Fluistert ze nog snel met een knipoogje. Ze zoekt wendy op maar Brenda zit er al naast. ''Ik zou toch naast je zitten?'' Vraagt Stephanie verbaast. Wendy knikt en lacht. ''Ik wacht geen eeuwigheid op je. Je zou hier om kwart over acht zijn. En nu zit ik dus naast Brenda. Zij was wel op tijd.'' Brenda duwt Stephanie weg en Wendy grijnst.

''Zoek maar iemand anders.'' Sist Brenda.

Stephanie sjokt naar voren, naast Miriam is nog plek. Miriam heeft altijd zulke stomme verhalen over wat ze in Curacau allemaal meegemaakt heeft. Ze woont in Curacau maar is voor een jaar in Nederland. Ze ploft toch maar naast haar neer. ''Heb jij ook last van wagenziekte?'' Vraagt Miriam bezorgd.

Stephanie schud nee.

''Ooh, dat dacht ik omdat je voorin zit. Ga je niet naast Wendy? Oh nee sorry, Brenda zit er al naast. Jammer voor je zeg.'' Stephanie zegt maar niks en kijkt uit het raam. ''Weet jij waar we heen gaan?'' Vraagt Miriam. Maar Stephanie hoort het niet. Dan denkt ze aan het hondje. Ze kijkt in haar tas en gooit een stukje brood erin. Ze hoort de puppy hem oppeuzelen. ''Wat eet je?'' Vraagt Miriam.

Stephanie schrikt. ''Ooh, brood.''

Ze horen een microfoon kraken.

''Kinderen, over enkele minuten zijn we aangekomen op de bestemming. Wil iedereen de jassen aan doen en de tassen gereed houden. Dankuwel.'' Miriam is druk in de weer maar Stephanie blijft gewoon zitten.

''Slaaaaaapkop, wakker worden. Je moet je jas pakken en je tas bij de hand houden.''

Stephanie knikt dankbaar maar eigenlijk heeft ze niet geluisterd. Ze vind het niet leuk dat Wendy plezier heeft met die Brenda.

Ze hoort hun de hele tijd giechelen, irrietand!

''We zijn er bijna, we zijn er bijna, maar nog niet helemaal!'' Roepen de kinderen.

Stephanie gaat mee in de menigte en zingt het mooiste van allemaal. ''Wauw, jij kunt goed zingen zeg!'' Zegt Mark. Stephanie duikt weg.

''Je hebt beet meid.'' Grijnzend zit Miriam naast d'r. ''Mark is de coolste jongen van de school. En jij bent bijna de coolste meid van de school.'' De bus is tot stilstand gekomen en de kinderen springen eruit. ''Wauw, gaan we echt hierheen?'' Ze staan voor een hele grote ingang. Ze gaan op schoolreis naar het Pretpark! Dit word leuk. ''Wendy, waar ben je?'' Roept Brenda wanhopig. Maar Wendy is verdwenen. ''BOEH'' Stephanie schrikt.

Wendy staat achter d'r. ''Wendy, ik dacht dat je met Brenda ging.'' Zegt ze teleurstellend.

''Dat was alleen omdat jij er niet was. Kom op meid, we gaan lol maken!'' Ze grinniken en wandelen arm om arm. Wat is het in het pretpark groot! Allemaal toestellen achtbanen en zelfs een zwembad! ''Meiden, mag ik met jullie mee?'' Mark legt zijn hand om Stephanies schouder. ''Ja, lijkt me leuk Markie!'' Wendy glimlacht. ''Hij vind je leuk.'' Fluistert Wendy.

''Hij is mijn broer. Hij is al heel lang verliefd op je!'' Stephanie kijkt met grote ogen haar vriendin aan. ''Wat is er Stephanie?'' Vraagt Mark. ''Nee, niks hoor Mark.'' Ze lopen door het park en ze komen bij de liefdesbootjes aan. ''Ik wist niet dat die er waren.'' Roept Mark wanhopig. ''Ik ga even eten, gaan jullie maar daar in. Ik wacht hier wel.'' Ze knipoogt naar Mark. Ze lopen hand in hand naar de bootjes en kopen een ticket. ''Meisjes gaan voor.'' Zegt hij grijnzend. Ze stappen in en varen naar binnen. Ze horen een robotstem zeggen ''Kus de vrouw, anders kunt u niet verder.'' Mark en Stephanie kijken elkaar blozend aan. Mark drukt zijn lippen op die van Stephanie. Het leek wel twee uur te duren.

''Mogen we door?'' Vraagt Mark lachend.

Het boodje vaart naar het volgende loketje waar nog een robot achter zit. ''Is het een leuke rit?'' Vraag de robot. Ze knikken verlegen en ze varen door naar het einde. ''Dat was kort zeg. Maar, zullen we nog een keer?'' Stephanie schudt haar hoofd. ''We moeten terug naar Wendy.'' Mark kijkt naar de grond. Wendy zwaait opgewonden en rent naar de twee toe.

''Was het leuk?'' Wendy vraagt haar van alles.

''Wel je zinnen afmaken Wen!'' Ze lachen en lopen verder het park in. ''Achtbaan pakken?'' Ze giechelen en bestellen een kaartje.

Ze kunnen gelijk in stappen. De atractie gaat eerst langzaam maar dan gaat hij zo hard!

Wendy en Stephanie gillen zo hard!

Maar Mark zit er grijnzend met zijn handen in de lucht. Als de atractie is afgelopen pakt Mark Stephanies hand en geeft er een kus op.

''Wat heb je mooie oogjes.'' Hij geeft een kus op haar rechter oog en dan op haar andere oog. ''Dankjewel Mark. Jij bent de coolste jongen van school en je doet niet aan verkering! Waarom niet?'' Stephanies hart gaat tekeer. ''Ik vind wel iemand stapelmooi en weet je wie?'' Stephanie schudt haar hoofd.

''Jou. Als ik naar je kijk dan word ik gelijk vrolijk. Je hebt zo'n mooie lach, je krijgt dan kuiltjes. Lieve Stephanie, wil je verkering?''

Mark plukt een roos en geeft hem aan Stephanie. ''Natuurlijk Mark, niets liever!'' Ze geven elkaar een kus en zoeken Wendy. ''Hoelaat is het trouwens?'' Mark kijkt op zijn horloge. ''1 uur we moeten al bij de picknickheide zijn! Kom op, Wendy is er vast al wel.'' Ze rennen snel en komen dan 5 minuten later aan. ''Net op tijd voor de taart!'' Roept Brenda net een dromerig gezicht. Brenda is de

eter van de klas. Als ze wat lekkers ziet denk ze: Dat is voor mij. ''Wie wilt er allemaal een lekker stuk taart?'' Vraagt Juf Kimberly.

Brenda steekt opgewonden haar vinger op.

''Mevrouw, ik heb ook nog wat cake meegenomen. Mag ik uitdelen?'' Vraagt Miriam. De juf knikt en de kinderen eten alles op. Een klein drie kwartier later mogen ze nog even door het pretpark lopen.

''Ik heb een verassing voor je.'' Mark pakt Stephanies hand en ze lopen samen het pretpark uit. ''We mogen hier helemaal niet heen Mark.'' Probeert Stephanie nog te zeggen. Ze komen aan bij een mooi park.

''Wauw.'' mompelt Stephanie.

Ze wandelen arm om arm door het park en spelen met de eendjes en vogels. ''Kom mee we gaan terug. Het is alweer tijd om te gaan.''

Ze lopen en het laatste stukje rennen ze.

Ze zijn nog maar net op tijd voor de buschauffur de deuren sluit.

''Kom mee beautiful achterin is nog plek.''

Lees verder...

voordat je verder gaat ~'

hayy allemaal,

mijn blog gaat over verschillende dingen,
maar het heeft vooral te maken met
gedichten, verhalen, liedjes.

ik hoop dat jullie het leuk zullen vinden,
heb je opmerkingen? mail me dan eventjes.
m.oros@chello.nl

bye !